Fietsen

Tijdens verdriet is er geen beter vervoersmiddel dan de fiets. Het verdriet zelf komt ook altijd op de fiets. Net te hard om gezien te worden of om de omgeving in je op te nemen, niet hard genoeg om te vergeten. De wielen dwingen je door te gaan. De lucht creëert nieuwe ruimtes in je gedachten, vakjes om dingen in op te bergen, herinneringen, gedachten groot of klein, woorden als wolken.
Je komt altijd wel ergens waar het anders is, of lijkt. Op gegeven moment ben je uitgefietst, dan diep ademhalen en beseffen dat je droefheid ergens tussen je spaken in het asfalt is gegleden. Daarna altijd weer dat vals plat, maar sterker dan eerst.

Ook tijdens geluk is er geen beter vervoersmiddel dan de fiets. Met je handen wijd gespreid voelen hoe de winter door je vingers glipt. Met je handen stevig aan het stuur, merken hoe sterk je eigenlijk bent. Harder, maar niet per se hard gaan.
De geuren van het bos, die plensbui waar je in belandt, die ene helling, alles doet ineens zijn best voor jou.
Je komt altijd wel ergens waar het anders is, of lijkt. Om je heen kijken en lachen, hardop, zomaar. Soms zo schateren dat de wereld even terugdeinst voor de lucht die je laat trillen. Het borrelt ergens van binnen. Op zo’n moment raak je niet uitgefietst.

Advertenties

One thought on “Fietsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s