De loopband

Ik begon met hardlopen om dood te gaan. Nu loop ik om te leven.

Dat klinkt misschien dramatisch, maar het is wel hoe ik het ervaar.
Natuurlijk, ik houd al mijn ganse leven van bewegen, ik kan niet goed stilzitten, ik bedenk challenges voor mezelf en ik ben mijn eigen driller bij de triljoen plannen die ik heb, maar er was een tijd dat ik mezelf dwong om te rennen. Niet voor mijn plezier. Puur om minder te worden.
Ik ging te ver en al ren ik nu verder, dat doe ik niet meer. Ik geniet van de wereld om me heen, van het gevoel in mijn spieren, van de heldere gedachten. Ik ren elk rondje puur voor mij, mij, mij! (kuch, egoïstisch, kuch)

Ik ren eigenlijk altijd buiten, maar vandaag was ik binnen, in een fitnesszaal met bezwete mensen en fancy apparaten* waar je eerst op een plaatje moet kijken voor je de oefening verkeerd uitvoert. Die apparaten (en eigenlijk de bezwete mensen ook) vind ik leuk hoor, maar ik vergeet altijd dat ik niet kan lopen op een loopband. Mijn record ligt rond een halfuur en ik heb weinig hoop op meer.
Vandaag stapte ik er toch weer op. Ik dacht; 20 minuutjes, even warm worden, easy. Ik bedoel, ik kan makkelijk twee uur aan één stuk lopen, dan moet dit ook lukken. Ik stelde de loopband in op 2,5% helling, 12,4 km/u en toen begon de hel.
Het ging ongeveer zo in mijn hersenpan:
‘Zet dat ding uit, hallo, wat sta je in deze ruimte dan? Ga alsjeblieft buiten lopen. Dit kun jij niet. Zet uit, ik zeg ZET UIT! Niet kijken naar het scherm. Ben ik pas vier minuten bezig? Ah nee, toch gekeken. Focus. Zet uit die band. Waarom voelen mijn benen zo zwaar? Ik zei toch, niet kijken naar het scherm. Pff, wat warm. Pas zeven minuten aan het lopen? Dit moet je echt niet zo moeilijk vinden, stel je niet aan. ZET NU UIHUIT! Je verdoet je tijd, waarom gaan die secondes zo langzaam? Let potverdrie eens op je ademhaling. Argh, ik kan niet meer. 
Enzovoorts, enzoverder.

Ik heb nog geprobeerd wat te spelen met het toestel (één minuut op 14 km/u, twee minuten op 11 km/u, helling aan, helling uit, helling aan…), maar na een kwartier gaf ik het op. Ik. Gaf. Het. Op. Daar houd ik niet van.

Het voelde weer een beetje alsof ik liep om dood te gaan. Alleen, ik leef gewoon en ik houd nog steeds van rennen. Maar dan wel buiten.

* en fancy mensen en bezwete apparaten, net zo je wilt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s