Ik heb zinnen in mijn hoofd zitten die ik wil zeggen, schrijven, maar ik weet niet zo goed wat waarheid is. Of wijsheid voor mijn part.

Het is niet moeilijk, maar het is makkelijk op een moeilijke manier. Het waait en ik sta midden in mijn onmogelijkheid. Ik voel de wind wel, maar zij mij niet. We zijn samen, maar ik ben er niet bij. Je weet niet wat er gebeurt, ik weet het evenmin.
Het hoeft niet.

O, die onvoorwaardelijke acceptatie van het vallen. Ik wil misschien niet vallen, hoe hard de wind ook aan mij waait. Ik wil alleen vallen zonder houvast te zoeken, zonder de grond ooit nog te raken.
Met je ogen dicht luisteren en geloven. Een glimlach. De wind. Mijn gloeiende wangen.
Even weet ik het zeker en dan fiets ik weg.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s