Mijn nieuwe blik op de wereld

Happy new year! 新年快乐!
Ik kan natuurlijk inhoudelijk vertellen dat ik mijn eerste Chinese gesprekken heb gevoerd, die wonderlijk goed gaan, dat ik de Qixing-mountain heb beklommen (evenveel omhoog als vooruit, 3 uur ploeteren over 4 km), dat het eten hier nog supergoed bevalt en het eerste hostel top was, dat nightmarkets vet zijn, dat we zomaar ineens uitgenodigd waren voor een diner etc. etc. Ik bedoel, als ik Amerikaan was geweest, dan had ik gezegd: it is amaaaaaaaazing, well, it’s soooo nice, sooooo beautiful, love it. En misschien zeg ik dat ook wel al ben ik geen Amerikaan.

Anyhow, ik wil liever maar vertellen dat ik me hier al behoorlijk thuisvoel (vanaf 10 feb in dorm 3, nr 215, nog geen idee waar of dat is) en dat ik zo lekker gewoon gebleven ben. Volgens Taiwanese begrippen dan, want ze houden er nogal een andere standaard op na.
Even wat ‘normale’ dingen dus.
Ze zetten op de wc (niet altijd een wc, vaak gewoon een gat): ‘Do not feed the toilet’, een pakje sigaretten kost 55 dollar, een appel 45 (40 is equivalent aan één euro) en de ambulances spelen Für Elise. Maar nu komt het: behoorlijk veel mensen dragen een bril. Zonder glazen. Gewoon voor de sjiek.

Dus toen ik langs een prachtexemplaar met giraffeprint kwam kon ik daar geen twee keer voorbij lopen.
Duoshao qian? (hoeveel geld? = 多少钱?)两百钱。 = 200 dollar = 5 euro = DOEN!
Ik keek lachend toe hoe de verkoopster een leren(!) hoes pakte, die nu mijn camerahoesje is, daar een brillendoekje indeed voor de glazen die ik niet heb en de bril begon op de poetsen. Say what?! Je snapt wel, ik ben hevig verguld met mijn eerste aankoop.
Dat verdient een selfie!
IMG_06951

De grote sprong voorwaarts

JOOOOOO> 

One small step for a man, one giant leap for mankind.

Ik zit op Taoyuan intenesjenul èpot en ALLES GING GOED. Als in; we zijn niet aangehouden, het pinnen lukte na een aantal verwoede pogingen, waardoor onze koffers niet meer op de band lagen maar die hebben we ook weer met onszelf herenigd, ik heb ontdekt dat ik manne goed kan slapen in het vliegtuig, we hebben nog geen ruzie, het vliegtuig eten was superlekker (lang leve raw and vegetarian) en de Taiwanezen doen tot nu toe heel aardig.
Oja, ook zonder inchecken kun je vliegen (oeps), en ojka oja, er is nog wel meer maar nu gaan we een transformator kopen en een simkaart scoren. Kump good!

Overal waar ik heen dans

Net bedacht ik je nog, terwijl ik uitkeek door het donker. Het leek op niets, maar het was alleen niet zichtbaar. Voelbaar wel, ik wist dat je in de lucht gevangen zat. Nu, verblind door fel licht, ben je weg. Geen schaduw zelfs. Verbleekt of verneveld. Nog liever beneveld misschien.
De straten waren nat van het water dat in de lucht hing. Mist zat ook in mijn hoofd, maar niet genoeg om me niet echt te voelen. Ik voelde hoe de warmte door mijn voeten trok en mijzelf tot een zowel complex als compleet geheel maakte. De adem vervloog in flarden alsof ze nooit een deel van mij was geweest.

Ik weet weer wat ik dacht. Niet alleen mijn benen rennen 20 km, maar ook mijn hoofd. Niet alleen mijn hoofd doet wiskunde, maar minstens zo productief zijn mijn handen. En terwijl mijn handen wat beelden op papier krabbelen voel ik in mijn buik hoe het zal worden, welke richting het opgaat. Ik ben zo samenhangend. Soms. Niet als deze woorden, maar wel als mezelf. Al die beetjes vormen mij. En waar ik mijzelf ook heen sleep, alles gaat mee.
Dus heb ik het lief, de blaren en het eelt, opdat het slepen dansen wordt.

IMG_05172

Hier loop ik graag. Liever dan dat.

Stop!

IMG_05081

Het was al even geleden. Geleden van lijden, of gewoon van voorbij.

Iemand riep ‘STOP!’ en ik zong in gedachten ‘in the name of love’. Uiteraard stop je dan.
Ik keek om me heen, maar blijkbaar ging deze liefde aan me voorbij. Of wacht even, het klopte. De liefde voor deze wereld ligt zomaar voor het oprapen.

Of voor het fotograferen.

IMG_05091

 

Shut up and run

Ik ben slechts eindig veel cellen, maar zo onderuitgehaald is de ravage niet te overzien.

 Dus sta op
Dus sta op.

 Dus sta op
Dus sta op

En leef de longen uit je lijf.

Één van mijn favoriete hardloopuitzichten.

Één van mijn favoriete hardloopuitzichten.

Ik rende een negative split. Dat doe ik wel vaker, eigenlijk meestal, maar ditmaal begon ik al wat harder. Vlieeeegen, voelen, ademen. Armen omhoog, bukken, springen, ontwijken en doorgaan. Ik twijfelde niet, dus ik hoefde mijn levensmotto niet toe te passen.**
Er was een klein stemmetje dat zei: je kunt vanavond wel een klein rondje hard lopen. Je weet wel, op tempo. Dat kun je. Dat stemmetje moedigde ik aan.
Scheelt ook dat je een energiestoot krijgt van lopen in het pikkedonkere holst van de nacht en het idee van niemand-beschermt-je. Niet bang zijn geeft een kick. Vertrouwen in mijn benen, mijn hart, mijn verstand. Grenzeloos vertrouwen in gebutste onbehouwenheid.

Dus rende ik 8 km in 36 minuten. Ik deed dat. Trots.

**Bij twijfel: nee. Behalve met hardlopen, dan bij twijfel: JA!

Ik ga op reis en ik neem mee

Ik heb een boodschappenbagagelijst en ik ben niet bang die te delen!
Wikken, wegen en proppen. Zo gaat dat. Of niet. Maar daarover vast later meer, want ik ben behoorlijk in mijn nopjes met iets.

Ik vind het eigenlijk een beetje saai om deze lijst hierop te zetten, maar ik heb er goede redenen voor:

  1. Nu kun je mij tippen als ik iets belangrijks vergeet.
    (Jeetje, straks vergeet ik iets. (Dat doe ik toch wel. (Maar dan nog.)))
  2. Ik was zelf een blij ei toen ik zag wat iemand anders meenam.
  3. Misschien vind je het wel gewoon grappig om te zien wat ik allemaal meesleur?

Dus, mocht je iets bedenken wat hier mist: geef maar door! Of als je denkt dat ik veel te veel meeneem wil ik dat ook wel horen.
Om het scrollen een beetje te beperken heb ik hem maar als pdf ingevoegd. Kunnen de mensen die hier niets aan vinden er ook meteen overheen kijken.

Komtie hè? Bagagelijst
Update: Ik vergat Eugèneke, hoe kon ik dat nou doen?! :O
552533_277644002317817_100002166572065_666754_1125278358_n1