Wij maken vragen

Uitgelicht

 

We schrijven ze met de tong uit onze mond,
een balpen met verse inkt op een rol dik papier.

We lezen ze aan elkaar voor, bedenken steeds meer vragen, klimmen het dak op, een smal trappetje met scherpe randen, schreeuwen naar de nacht

 

Waarom groeien we? Barsten we uit onze huid, pellen we laagje voor laagje een nieuwe ziel bloot, schrompelen we uiteindelijk ineen?

In hoeverre moet je voor andere zorgen als je daarmee jezelf vergeet? In hoeverre moet je voor jezelf zorgen als je daarmee de ander vergeet? Kan zorgen ook verlaten zijn? Kun je de pijn van een ander echt voelen of doen we maar alsof?

Wat is liegen? Als de waarheid van gisteren niet de waarheid van vandaag is, heb ik dan gelogen of ben ik onschuldig? Kan ik überhaupt ooit nog onschuldig zijn? Waarom zou ik dat willen? Wat moet ik blootgeven, wat verzwijgen? Kun je dingen ooit echt vergeten?

Waar zitten gedachten eigenlijk?
en
Wat als ik me vergis?

[Stilte]

 

Advertenties

Ondertussen

Ondertussen

Hoest ik nog steeds. Onweert het in mijn binnenste tot ik ergens onderin mijn buik kracht vind om mijn mond te sluiten.

Vind ik het soms best spannend om naar België te emigreren. Want ook al is het wel een soort ‘emigreren voor watjes’ als op twee dagen fietsen van je vrienden gaat wonen en spreken we ‘dezelfde’ taal, dat betekent natuurlijk niet dat we elkaar ook verstaan. Ik ga er niet van uit dat het allemaal makkelijk gaat zijn.

Heb ik er ook zin in. Vooral in het samenwonen, het ontdekken van nieuw terrein, het nieuwe leven dat we mogen opbouwen, de nieuwe hardlooppaden- en doelen, de nieuwe mensen. Een eigen plekje. Dozen uitpakken en mijn eigen spullen herontdekken.

Lees verder

Zoete jeuk

Ik had jeuk op mijn hoofd.

Eerst dacht ik: gaat wel over. Maar toen ik steeds vaker (onbewust) met de handen in het haar zat en daarbij de huidschilfers vóelde loslaten, dacht ik, dit is niet goed.

Ik dacht ook, nu moet ik geen maanden wachten.

Had in Colombia wel gedaan, wegens taalbarrière en schaamte. Toen ik eindelijk een -peperdure- kapperszaak binnen durfde te stappen en ik de kapper met handen en voeten duidelijk maakte dat ik iedere dag handenvol haar verloor, had hij aan één blik op mijn jeukerige hoofd genoeg.

Lees verder

Het vierde bericht

Het internet is geweldig! Maar soms even niet.

Vanochtend bekeek ik mijn WordPress reader om te zien of één van de mensen die ik volg, iets had gepubliceerd en toen zag ik opeens dat ikzelf (ja, ik volg mezelf ook :D grijns) drie berichten online had gegooid.

Alleen, dat had ik helemaal niet gedaan.

Dus, alle mensen die ineens drie mailtjes hebben gekregen, waarvan twee zonder titel, ik hoop dat jullie van mijn (privé) conceptberichten hebben genoten. Dit is (hopelijk) mijn laatste bericht voor vandaag.

Lees verder

Even doorpraten II

Het ging over vliegen. Eerst probeerde ik voor mezelf te ordenen waarom ik dat niet meer wil doen. (Zie Simpele dingen over vliegen deel I en deel II)

Daarop kwamen allerlei fijne reacties en besefte ik nog sterker, laat dit vooral tot gesprek aanzetten. Hier, op dit blog, op de mail of in echte taal, met een kop thee erbij. Het leidde tot Even doorpraten I van gisteren en aangezien de woorden maar bleven komen, ook tot dit deel II.

Dus, daar gaan we weer. ;)

Vliegen is niet het ‘grootste probleem’

Willen we zó leven dat dat geen schade aanricht aan de aarde, dan zijn er inderdaad nog wel meer dingen die gedaan moeten worden. Dan móeten er ook van ‘bovenaf’ wetten komen. Dan móet vliegen zijn echte prijs krijgen.

Lees verder

Even doorpraten I

O, het kon dus toch hè, iets zeggen over vliegen en meer nog dan dat: erover praten. Samen. Dankjulliewel, lieve mensen, fijn dat jullie met me meedachten.
Tip: Lees vooral de reacties onder de berichten, ze zijn goud waard.

Fijn ook, om weer nieuwe inzichten te krijgen, of woorden te vinden voor wat ik bedoel. Mijn overtuiging is weer bevestigd; door praten komen we verder. (en sommige enge dingen moet je maar gewoon doen)

Hierbij wat dingen die me bijgebleven zijn. En aangezien ik het aantal woorden enigszins binnen de perken wil houden, wederom opgedeeld in deel I en deel II.

Waar was ik eigenlijk bang voor? 

Als ik zeg dat ik niet meer wil vliegen, is mijn ervaring dat dat wordt ontvangen als persoonlijke kritiek. Dat mensen horen: ‘jij bent slecht, want jij vliegt’. Dat ze denken dat ik ze hun vakantie af wil pakken. Of hun zakenpartners. Terwijl, ik wil niemand iets afpakken en al helemaal niets verbieden.

Ik zeg iets over mezelf.

Ik heb voor mezelf de afweging gemaakt of ik wil vliegen of niet, en mijn antwoord is nu ‘Nee’.
Ik ga ervan uit dat mensen zelf afwegingen en keuzes maken.

Jij en ik zijn andere mensen, met andere behoeften, ervaringen, omstandigheden en dus gebeuren ons andere dingen en maken we andere keuzes. Dat maakt dit delen tot niets meer dan dat: delen van hoe ik er tegenaan kijk. Het uitwisselen van ervaringen en gedachten.

Ik was bang dat ik mensen tegen me in het harnas zou jagen en daardoor juist zo’n beeld zou creëren als strenge, vervelende bemoeial, die ook nog eens vet hypocriet is, want stapte ze niet zelf in het vliegtuig om in Taiwan te gaan studeren of om in Zuid-Amerika te zijn? (Ja) (kom ik hieronder  in deel II op terug)

Het is vaak maar een kwestie van hoe naar iets te kijken

Ik vergelijk het even met het kopen van een paprika. Een paar jaar geleden zocht ik altijd de mooiste uit de bak, die helemaal rode, lekker groot, als er een beurs plekje in zat liet ik hem liggen.
Ondertussen kies ik juist vaker de ‘minder mooie’, zoek ik naar een paprika die wel dat beurse plekje heeft, omdat ik het jammer zou vinden als die weg wordt gegooid omdat niemand ‘m wil. Het bevalt me goed om paprika’s te ‘redden’ (zo ben ik ook een eenzame-bananenredder) en eerlijk gezegd, ik heb er nooit minder om gegeten.

Het idee van ‘ik wil de beste/grootste/mooiste paprika voor mijn geld en ik zou wel gek zijn als ik niet optimaliseer’ zat me in de weg en zodra je dat inziet, is het makkelijker om een andere keuze te maken. (Kleine Atlas sprak er nog veel mooier over in de reacties)

Nu is een vliegticket geen paprika, maar zodra je bedenkt: ik wil niet alleen naar land X vliegen, maar ik wil dat ook op een duurzamere manier doen (in plaats van: en ik wil dat zo goedkoop mogelijk), is het misschien makkelijker om wat extra te betalen voor wél die rechtstreekse vlucht (rechtstreeks is duurzamer dan overstappen), om geen binnenlandse vluchten te nemen of om een manier te vinden om je vlucht te compenseren.

Of om eens naar een andere optie te kijken en wat dichterbij te blijven.

(nu gaat de paprikavergelijking een beetje mank: soms is het alternatief eigenlijk nog veel leuker dan vliegen, terwijl een paprika met een beurs plekje doorgaans niet een nóg lekkerdere curry oplevert. Maar misschien ook wel, omdat je je goed voelt over je reddingsactie ;) ).

Niet vliegen is ook positief

Door andere manieren te zoeken, kom je op plekken waar je anders misschien niet zo snel zou komen. Door met de trein, per bus of met de fiets een land te doorkruisen, maak je de overstap naar een ander klimaat en andere omgeving geleidelijker. Je ziet vaak meer de lokale bevolking en hebt tijd om te wennen aan het idee dat je straks ergens anders bent.

Ik kan je de fiets enorm aanbevelen. Het is goedkoop, je bent lekker buiten,  je komt op allemaal mooie plekken, je traint meteen je beenspieren, uithoudingsvermogen en creativiteit, van al die endorfinen kun je bijna niet anders dan je goed voelen en het is gegarandeerd een avontuur.
En je hebt helemaal zelf in de hand waar je heengaat en wanneer.

Ik weet nog goed dat ik deze blog van Daisy las en daar zo blij van werd! Daisy en haar vriend Patrick zijn op wereldreis en proberen daarbij zo min mogelijk te vliegen. Ik vind het echt motiverend om te lezen dat er vaak zoveel meer alternatieven zijn dan je zou denken, dat ze daardoor – naar mijn idee – veel meer van een land zien dan alleen de toeristische plaatsen en dat dat ook nog eens supergaaf is!

Simpele dingen over vliegen II

Ik wil niet meer vliegen en ik wil daar iets over zeggen. Maar steeds als ik wat woorden op begon te schrijven, eindigde ik met een stroperige tekst. Liep ik vast in alle facetten die vliegen belicht. Alle nuances en voorbeelden en mogelijke verklaringen en dingen die met elkaar te maken hebben. (ALLES. Alles heeft met alles te maken, vreselijk)

Dus begon ik gister een lijst met simpele dingen. Allereerst om voor mezelf maar eens wat overzicht te krijgen.

Natuurlijk liep ik ook hier geregeld in de stroop, maar daar mocht ik dan uitstappen, even ademhalen en een nieuw puntje beginnen.

Dat hielp.

Niet dat het nou echt ‘simpel’ werd.

Maar er kwam wel wat op papier. Zoveel dat we hier al aan deel II zitten. (Deel I)

Lees verder