Wij maken vragen

Uitgelicht

 

We schrijven ze met de tong uit onze mond,
een balpen met verse inkt op een rol dik papier.

We lezen ze aan elkaar voor, bedenken steeds meer vragen, klimmen het dak op, een smal trappetje met scherpe randen, schreeuwen naar de nacht

 

Waarom groeien we? Barsten we uit onze huid, pellen we laagje voor laagje een nieuwe ziel bloot, schrompelen we uiteindelijk ineen?

In hoeverre moet je voor andere zorgen als je daarmee jezelf vergeet? In hoeverre moet je voor jezelf zorgen als je daarmee de ander vergeet? Kan zorgen ook verlaten zijn? Kun je de pijn van een ander echt voelen of doen we maar alsof?

Wat is liegen? Als de waarheid van gisteren niet de waarheid van vandaag is, heb ik dan gelogen of ben ik onschuldig? Kan ik überhaupt ooit nog onschuldig zijn? Waarom zou ik dat willen? Wat moet ik blootgeven, wat verzwijgen? Kun je dingen ooit echt vergeten?

Waar zitten gedachten eigenlijk?
en
Wat als ik me vergis?

[Stilte]

 

Advertenties

Loskloppen

Vanochtend luisterde ik naar een interview van Brainwash met filosoof Awee Prins (dat kunt je hier beluisteren als je geïnteresseerd bent). Hij noemde een aantal keren dat je ideeën, gedachten, patronen kunt loskloppen. En dat vond ik een fijn idee. Ik stel me dan voor dat er iemand zachtjes op je rug klopt, of dat je in een beslagkom staat te roeren en dat er dan lucht in komt, ruimte. Dat er iets nieuws ontstaat, zonder dat je iets hoeft toe te voegen.

Het is er al.

Je hoeft alleen maar in beweging te komen, iets los te breken (en wellicht later weer vast te zetten).

Ik werd echt helemaal enthousiast van dat woord, van alle beelden die er bij me opkwamen, ik zou ook graag van mezelf zeggen dat ik bepaalde dingen aan het loskloppen ben. Op een andere manier met hetzelfde woord. Een marathonplan, om maar weer bij hardlopen uit te komen. ;)

Lees verder

Hardlopen: Waarom?

IMG_20171129_155530.jpg

O dat is heel mooi. Dan kun je misschien wel 3.30 lopen, of nog minder. En dan kan je […] Heb je al een schema? Wil je die van mij anders lenen?

Ik heb net aan een collega verteld dat ik me redelijk spontaan heb ingeschreven voor een marathon. Die is ook al redelijk snel: eind februari. Mijn lichaam kreeg daar zin in toen ik plannetjes maakte om goed voor mezelf te zorgen en wie ben ik dan om dat te weigeren? ;)

Ik blijf even stil. Volgens mij glimlach ik. Haal mijn schouders op, ga een andere kant op.

Later bedacht ik me wat ik had willen zeggen.

Lees verder

Hier is mijn lichaam

Ik heb er al best wat mee te stellen gehad, met dat lichaam van mij. Of nee, nu schrijf ik het verkeerd op. Het lichaam heeft al heel wat te stellen gehad met mij.

Om het heel zwart wit te zeggen: ik heb een hoofd. En ik heb een lijf.

En die twee doen allebei ontzettend hun best en ze werken hard, maar soms neemt het hoofd een beetje (veel) de leiding. Alsof hij, omdat hij fysiek boven de rest van mijn lijf staat, dan ook beter is. Alsof hij controle moet hebben over wat er voor de rest gebeurt. Alsof het denken belangrijker is dan het voelen.

Lees verder

Marathon

IMG_20171129_103907.jpgHet was 11 november dat ik besloot om een marathon te gaan lopen.

Niet voor de eerste keer.

Al in Taiwan (2014) trainde ik keihard voor een zomermarathon. De desbetreffende dag was het voor het eerst in tig jaar 37 graden in Nederland, werd de wedstrijd naar de avond verplaatst (moeilijk met eten), viel na ongeveer 25km een meisje voor mijn neus flauw, sprintte (voor zover je dan nog kunt sprinten, niet dus) ik naar de waterpost en weer terug, verzuurde volledig en stapte voldaan uit.

Eind marathonverhaal. 

Lees verder

Eiland van Honing

IMG_03641

Ineens zie ik het witte strand bij Ilha do Mel weer. De plaatjes van uitgestrekte zandstranden en palmen en bananenbomen en azuurblauwe zee waar Brazilië zo gemakkelijk mee geassocieerd wordt.
Ik denk terug aan hoe ik daar liep, over het eiland zonder auto’s. Het eiland dat je alleen per vissersboot kunt bereiken, er mogen maximaal 2000 mensen zijn (bij de strandopgang staat een bord dat aangeeft hoeveel mensen er ‘binnen’ zijn), toen ik er was waren er slechts 186.

Ik denk aan dat ik in mijn eentje op weg ging naar het fort, helemaal in het puntje van het eiland. Ik liep met blote voeten in de branding, kwam slechts een timmerman tegen die onder de begeleiding van keiharde Braziliaanse beats een huis weer rechtop zette.

Lees verder