Wij maken vragen

Uitgelicht

 

We schrijven ze met de tong uit onze mond,
een balpen met verse inkt op een rol dik papier.

We lezen ze aan elkaar voor, bedenken steeds meer vragen, klimmen het dak op, een smal trappetje met scherpe randen, schreeuwen naar de nacht

 

Waarom groeien we? Barsten we uit onze huid, pellen we laagje voor laagje een nieuwe ziel bloot, schrompelen we uiteindelijk ineen?

In hoeverre moet je voor andere zorgen als je daarmee jezelf vergeet? In hoeverre moet je voor jezelf zorgen als je daarmee de ander vergeet? Kan zorgen ook verlaten zijn? Kun je de pijn van een ander echt voelen of doen we maar alsof?

Wat is liegen? Als de waarheid van gisteren niet de waarheid van vandaag is, heb ik dan gelogen of ben ik onschuldig? Kan ik überhaupt ooit nog onschuldig zijn? Waarom zou ik dat willen? Wat moet ik blootgeven, wat verzwijgen? Kun je dingen ooit echt vergeten?

Waar zitten gedachten eigenlijk?
en
Wat als ik me vergis?

[Stilte]

 

Advertenties

Nog ruimer

De afgelopen weken schreef ik twee keer over spullen, kwam ik erachter dat het niet de spullen waren die me in de weg stonden; ik wilde meer ruimte. Dat hielp me om een aantal zaken eens aan te pakken. Ik at mijn keukenkastje wat leger, gooide wat boeken uit de kast, spitte door herinneringen en er ging een berg papier de versnipperaar in.

Dit ging eigenlijk naadloos over in een aantal andere acties die voor mij wel met ‘opruimen‘ te maken hadden. Maar die het feitelijk misschien niet zijn. Of wel.

In ieder geval wordt het allemaal een beetje eenvoudiger, ruimer. Minder maar daarom niet minder. Ruim is niet voor niets synoniem van royaal.

Ruim

Ruim dus

Lees verder

Meer ruimte

Sinds die vorige blogpost over Spullen, ben ik allemaal dingen aan het oppakken, uitpakken, opeten, wegdoen en dat is keileuk! De keukenkastjes worden wat leger en ik neem de tijd om de afwas meteen te doen (want: meer ruimte op het aanrecht, word ik blij van!).
Ik besefte dat het mij niet om de spullen zelf gaat, ik ben niet tegen spullen, het gaat meer om de ruimte die ze innemen. Dat doen ze soms te veel:

  • fysiek, omdat ze nu eenmaal stoffelijk zijn (letterlijk ook, stof overal)
  • mentaal en emotioneel, omdat ze je aan dingen doen denken
    (vaak ook leuke herinneringen, maar hoewel ik bij spullen niet alles zou willen hebben, heb ik toch de drang om zoveel mogelijk herinneringen te onthouden, beetje raar eigenlijk)
  • in de agenda, het kost tijd om ze schoon te maken / te repareren / erover te beslissen wat ik ermee wil

Lees verder

Spullen

Overdenkingen over wat ik heb en wat ik daarmee moet of wil

Spullen sluipen langzaam mijn bezit in. Soms denk ik, ik had liever niets. Ik heb liever hele mooie herinneringen dan hele mooie foto’s. Of, dit is mijn geld niet waard. Heb ik hier nou voor gewerkt? (in plaats van buiten door de bossen en weilanden te struinen)
Soms denk ik, ik hoef het allemaal niet; het geld, het huis, alles wat maar schoongemaakt en opgeruimd en gerepareerd moet worden. (Andersom ben ik ook een verzamelaar. Goede kampeerspullen en mooie woorden en herinneringen enzo)

De spullen staan voor mijn uitzicht, mijn ruimte om te rommelen. Ooit pakte ik mijn voorraadkasten helemaal vol, als een blokkendoos, het paste maar op één manier. Nu weet ik dat er lucht tussen moet zitten, ik wil het achterste van de kast blijven zien, ik wil de spaghetti kunnen pakken zonder dat de linzen vallen, dat ik alles uit moet pakken en secuur en geduldig terug moet schuiven. Liever iets te groot dan proppen. Ik dacht hieraan toen ik een stuurtas uitkoos. Ooit – en soms nog steeds – vulde ik mijn agenda zoals de keukenkastjes. Met op elk moment een persoon, een afspraak, een activiteit, een Doen. Zonder uitloop. Zonder tijd om te verplaatsen, ik fietste altijd hard. Ook als dat de activiteit was.

Lees verder

Venkelvariatie

Het is maandagavond. Ik sta in de keuken en probeer mijn eigen status te vangen. Ik probeer te bedenken hoe het met me is, wat ik daarvan vind, of ik daar iets mee moet. Er komen gedachten die blijven, gedachten die blijven steken, gedachten die blijven hangen, gedachten die zich met een flinke vaart weer uit de voeten maken, gevoelens, binnenpretjes en ook een beetje niks. Ik noem dat maar rust. (Allez zeg, jawel)

Er zitten woorden in mijn hoofd.

Er zitten vliegen op de ruit.

Er zitten broccoli en kerrie in de broccoli-kerriesoep.

Lees verder