Wij maken vragen

Uitgelicht

 

We schrijven ze met de tong uit onze mond,
een balpen met verse inkt op een rol dik papier.

We lezen ze aan elkaar voor, bedenken steeds meer vragen, klimmen het dak op, een smal trappetje met scherpe randen, schreeuwen naar de nacht

 

Waarom groeien we? Barsten we uit onze huid, pellen we laagje voor laagje een nieuwe ziel bloot, schrompelen we uiteindelijk ineen?

In hoeverre moet je voor andere zorgen als je daarmee jezelf vergeet? In hoeverre moet je voor jezelf zorgen als je daarmee de ander vergeet? Kan zorgen ook verlaten zijn? Kun je de pijn van een ander echt voelen of doen we maar alsof?

Wat is liegen? Als de waarheid van gisteren niet de waarheid van vandaag is, heb ik dan gelogen of ben ik onschuldig? Kan ik überhaupt ooit nog onschuldig zijn? Waarom zou ik dat willen? Wat moet ik blootgeven, wat verzwijgen? Kun je dingen ooit echt vergeten?

Waar zitten gedachten eigenlijk?
en
Wat als ik me vergis?

[Stilte]

 

Advertenties

FAFQ; Waar denk je aan?

Als fietser krijg ik vaak dezelfde vragen, wat logisch is, ik stel ze zelf ook, en dus dacht ik, laat ik ze hier eens beantwoorden als een soort FAFQ; Frequently Asked Fietsvakantie Questions.

Voor de mensen die ze (nog) niet gesteld hebben.

Om stiekem nog wat foto’s kwijt te kunnen.

En om eens te oefenen om een serie stukjes te schrijven, want ik ben van plan om niet te veel vragen tegelijkertijd te beantwoorden.

En als je nog een vraag hebt; stel maar! Graag zelfs!

Vandaag de vraag die met stip op nummer één staat: waar denk je aan tijdens het fietsen?

Lees verder

Fietsen in Spanje week 4

Het is donderdag, mijn benen liggen op een stoel, het fietsen is wel gedaan voor vandaag (lees: waaaaah wat lastig en moeilijk en onverwacht veel bergop vandaag) en dat betekent; terugkijken op afgelopen week. Want ik ben alweer vier weken aan het fietsen.

De korte versie: het gaat goed, ik fiets nog steeds, ik word een beetje moe, maar het is ook erg mooi.

Lees verder

Fietsen naar/in Spanje week 3

Ze zeggen dat je in 21 dagen nieuw gedrag aan kunt leren. Ze zeggen dat je elke dag kunt trainen voor de volgende dag, dat je elke dag een beetje sterker wordt. Ze zeggen niets over hoe snel de tijd dan gaat, over waar je dan aan moet denken, al die tijd op de fiets. Of hoe je moet slapen als het stormt rond de tent.

En ik, ik zeg graag iets over afgelopen week. Want een beetje tot mijn eigen verbazing ben ik alweer drie weken aan het fietsen.

Lees verder

Au revoir

Vandaag ben ik Spanje ingeknald.

Zoals een (naakt)slak Spanje in zou knallen dan; ontzettend langzaaaaam. Stapje voor stapje. Verzuurde billen. Stijve schouders. Elke 10 meter werd geteld. Maar wel met een grote glimlach en een sterk gevoel, en dat was al een overwinning op zich.

Want als er één uitdrukking bij de afgelopen dagen hoort dan is het deze; het ging niet vanzelf.

Lees verder

Wat er is

Er is de mist in de ochtend die sluimert door het landschap, je frisgewassen kleren nog net een beetje frisser maakt, de heuvels nog net een beetje mysterieuzer, de glimlach nog net een beetje groter.

Er zijn gele postbusjes die overal lijken te rijden, waaruit hard Freedom van Aretha Franklin schalt als de deur open gaat, of een Franse chanson waar de postbode mee meebromt.

Er zijn pasgeboren kalfjes, wankelend op hun pootjes, een beetje verdwaasd rondkijkend, niet weten waar naartoe (en waarom ook?).

Lees verder

Een paar foto’s

Het was bij kilometer 52 dat ik ze voor het eerst ontdekte; de blauwe waas waar ik naartoe fietste, omhuld door witte wolken. Rustig en tevreden lagen ze daar te wachten; de Pyreneeën!

Rustig was ik daarna niet meer, een glimlach van oor tot oor die ik niet meer kwijtraakte. Wat een machtig gevoel! Wat een prachtig gezicht! Steeds als ik bezig was met een zwaar stukje klimmen (en dat was vaak), wist ik dat zodra ik boven kwam, dat uitzicht zou wachten.

Wow. Wow. Wow.

Lees verder